2pM

 
 
 
 

 
[คำเตือน]
  • บล็อกนี้เต็มไปด้วยคำสบถ คำอุทาน และภาษาหยาบคาย อาจไปกระทบจิตใจมนุษย์โลกสวยบ้าง โปรดอย่าอ่อนไหว ถ้าทนไม่ไหว อย่าอ่าน
  • ภาษาวิบัติเพื่อการออกเสียงที่ได้อรรถรสเท่านั้น แต่จิตวิบัตินี่เป็นมานานแล้ว
 
 
 
 

 
 
 
 
 
ความเดิมตอนที่ร้าววววววววว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
มาถึงจุดนี้ ใครที่เคยสงสัยว่าในรายการมันเตี๊ยมให้ฉันทำหน้าตกใจนี่คงชัดแล้วนะว่าไม่ได้แกล้งทำ ตรูช็อคจริง ตกใจจริง เซอร์ไพรส์จริง และอุทานจริงล้วนๆ
 
 
 
พี่กฤษพาเดินออกไปที่ทางออกสตู ตอนนั้นในหัวก็เริ่มคิดแล้วว่า รายการแม่มหลอกตรูแน่ เพราะตามตารางแล้ว ผช จะมาไทยพรุ่งนี้ (1 ก.พ. มาถ่ายเอเวอร์เซ้นส์) ก็เลยถามพี่กฤษไปว่า พี่หลอกหนูป่าว?
 
 
 
พี่แกไม่พูดอะไร เปิดประตูออกมา เจอรถเก๋งสีดำ พร้อมสปอตไลท์ส่อง กล้องเรียงเต็มไปหมด เห้ยยยยย เอาจริงดิ!
พี่แกบอกให้เดินไปขึ้นรถ เอาแล้วไง เอาแล้ว ขึ้นรถไปคนเดียวด้วย ตอนนั้นจำไม่ได้ว่าพูดอะไรไปบ้าง เพิ่งมาเห็นในรายการว่าพูดใส่กล้องไปว่า "อย่าหลอกเรานะ" เพราะตอนนั้นก็ยังคงคิดอยู่ ว่าหลอกตรูชัวร์ T.T
 
 
 
ทีมงานปิดประตูรถให้ รถก็ค่อยๆเคลื่อน ตรูนี่กำโทรฟี่มือเปียก ชะโงกหน้า่ไปถามพี่คนขับรถว่า พี่จะพาหนูไปไหนเคอะ ;____;
พี่แกยิ้มๆ แต่ไม่ตอบอะไร ขับรถต่อไป พอรถขับไปถึงเนินที่จะลงใต้ตึก รถก็หยุด..
 
 
 
แล้วรถก็ ถอยกลับมาหน้าสตู...
 
 
 
 
 
 
เชี่ยมมมมมมมมมมม
กูว่าแล้วว่าหลอกกูวววววววววววววววววววววววววววววว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ลงรถมาเจอทีมงานยืนยิ้มๆ พี่กฤษหัวเราะกั่กๆ ตรูก็ใจเสียละ โวยวายเว้ยเหวี่ยง หลอกหนูทำไมมมม งอแงดีดดิ้น
พี่เค้าเลยตอบว่า พี่ไม่ได้หลอก แค่ไม่ใช่วันนี้
 
 
 
หืม?
 
 
 
แล้ววันไหนอีก?
 
 
 
 
 
พี่สไตลิสเดินมาถ่ายรูปหน้าผมเราไว้ แล้วบอกว่า "น้ำทิพย์ เก็บชุดวันนี้ไว้ดีๆนะ เดี๋ยววันที่ 17 เราจะได้ใช้อีก ....พี่จะพาเราไปหา 2PM ที่อิมแพค"
 
 
 
 
 
 
 
โอ้
หม่าย
ก๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
 
 
 
ตบตัวเองรัวๆๆๆๆๆนี่ตรูไม่ได้ฝันใช่หมายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นรายการเค้าก็มีถ่ายเก็บอะไรเพิ่มเล็กน้อย ตัวตรูนี่ไม่ได้สนใจอะไรละ ในหัวมีแต่เลข 17 17 17 17 17 วิ่งเต็มไปหมด ฮืออออออ จะได้เจอจริงดิ ไม่ใช่ให้ตรูไปยืนหน้าห้องแล้วยื่นโทรฟี่ให้เซ็นเฉยๆนะฮืออออออออออออออ
 
 
 
 
 
 
ว่ากันว่า ถ้าเราเฝ้ารอให้วันสำคัญมาถึง เวลาจะผ่านไปช้ามาก 
17 วันของเรานี่มันนานมากกกกกกกกก จนแบบ เหมือนผ่านไปเป็นเดือน (จริงๆก็ครึ่งเดือนนี่หว่า - -)
ช่วงระหว่างนั้นเราก็นั่งจิตตก ยังไม่สามารถเชื่อให้สนิทใจได้ว่ารายการจะไม่หลอกเรา คือแบบ ไปเจอตัวเป็นๆนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะเฮ้ย ไปคนเดียวด้วย เค้าจะให้เข้าไปง่ายๆจริงดิ
 
 
 
 
 
คืนวันที่ 16 ขนเสื้อผ้าไปนอนหอเบนด้า (zideway) กัับโบโบ้ (onlybobo)
คุยกับโบ้ว่า อยากเขียนจดหมายให้น้องชานจัง แต่ยังไม่รู้จะเขียนว่าอะไรดี 
โบ้เลยบอกว่า เขียนสิ่งที่อยากบอกเค้านั่นแหละ ร่างภาษาไทยมาก่อน แล้วให้พี่ติ๊ก (Tik0124) แปลเป็นภาษาเกาหลีให้  เราก็เริ่มร่างออกมาทีละประโยค ให้พี่ติ๊กแปล แล้วมานั่งคัดลายมือภาษาเกาหลีลงกระดาษ A4 ที่คุ้ยเจอในหอเบนด้า ลายมือยึกยือมาก ตัวหนังสือใหญ่เท่าหม้อแกง แต่ไม่อยากเขียนภาษาอังกฤษ เดี๋ยวน้องเข้าใจยาก ฮ่า
เสร็จแล้วก็พับ ใส่ซอง ติดสแตมป์ตราหมี ยัดใส่กระเป๋ากางเกงไว้
 
 
 
จนถึงเช้า 17 ดีดตัวออกไปทำงานตั้งแต่ตีห้า จนเก้าโมงถึงดีดตัวออกไปเตรียมตัวเวิร์คพ้อยท์ ต้องแต่งหน้าทำผมแต่งตัวให้เหมือนเดิมที่สุด 
 
 
 
 
นั่งรอเวลาจนถึงบ่ายโมง ทีมงานก็เรียกไปขึ้นรถ เพื่อไปเริ่มถ่ายต่อที่อิมแพค
เรานี่นั่งจิกกระเป๋าเป้ นิ่งเงียบไปตลอดทาง ทีมงานก็คอยถามว่า คิดอะไรอยู่
คือเรายังนึกไม่ออกว่าถ้าได้เจอ จะทำอะไรดี มันไม่เคยมีโมเม้นท์นี้มาก่อนในชีวิต ไม่รู้จะเริ่มยังไง จะพูดอะไร
 
 
 
พี่โบว์ (ทีมงานที่ไปด้วย) บอกว่า "ทำอย่างที่หนูอยากทำมาตลอดนั่ีนแหละ"
 
 
 
 
 
 
หนูอยากทำอะไรวะ
หนูไม่เคยอยากได้อะไรจากพวกเค้าเลยอะ
หนูมีความสุขกับการยืนมองพวกเค้าเฉยๆมาตลอด จนไม่รู้ว่าอยากได้อะไรไปมากกว่านี้
 
 
 
 
 
 
 
ไปถึงอิมแพค ทีมงานก็ขอถ่ายเก็บรายละเอียดเล็กน้อยระหว่างรองาน Press con เป็นฉากเดินเข้าอิมแพคแบบที่เห็นในรายการ พี่เค้าบอกว่า ขออารมณ์มาด้วยนะน้อง สีหน้าต้องได้ เอาแบบตื่นเต้นสุดๆนี่เราจะได้เจอศิลปินในดวงใจแล้ว เลยบอกพี่เค้าไปว่า  "พี่ขา ไม่ต้องบิ๊วหนูก็ได้ นี่ตื่นเต้นจริงเหงื่อออกเต็มมือแล้ว T____T"
 
 
 
 
 
ตอนแรกเค้าจะให้ขึ้นไปดูงานเพรสด้วย แต่พี่โบว์บอกว่า เดี๋ยวจะไม่ตื่นเต้นตอนได้เจอจริงๆ เลยโดนกักตัวไว้ที่รถ  แล้วแบบ ยิ่งโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวยิ่งฟุ้งซ่าน กลัวนั่นกลัวนี่ไปหมด กลัวว่าถ้าเข้าไปอยู่ในบรรยากาศนั้นแล้วจะร้องไห้จนทำอะไรไม่ได้ กลัวสติแตกจนเผลอทำโทรฟี่หลุดมือ T___T
 
 
 
 
ระหว่างรอก็เลยเช็คสภาพตัวเองแก้ฟุ้งซ่าน เสื้อผ้าหน้าผมเรียบร้อยดีหรือยัง แล้วก็พบว่า จดหมายที่เขียนมาให้น้องชานหายไป..
 
 
 
เชี่ยมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม เขียนทั้งคืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
 
 
 
 
ทำอะไรไม่ถูก เลยวิ่งรอบอิมแพคหาจดหมาย วิ่งไปถามแม่บ้านให้คุ้ยถังขยะให้ วิ่งจนเมคอัพลอกก็หาไม่เจอ แล้วก็กะว่าไม่เจอแล้วชัวร์ เลยเดินกลับรถ ปรากฎว่า ไปเจอจดหมายน้อยอยู่ลานหน้าอิมแพค ในสภาพมีรอยตรีนแปะเห็นชัดเป็นดอกยางพาดกลางหน้าหมี T____T
 
 
สุดท้ายเลยต้องตัดใจ ทิ้งซอง แล้วเอาแค่ใส้ในยัดใส่กระเป๋ากางเกงไว้ กลับมานั่งรอเหมือนเดิม 
รอซักพัก ข้างบนเค้าก็เริ่มงานเพรส เสียงกรี๊ด เสียงสัมภาษณ์ก็ลอยมาตามลม โอยยยยยย ไม่ไหวแล้ว เครียดจนจะอ้วกแล้วโว้ยยยยยยยยย
 
 
 
ไม่นาน พี่ทีมงานก็ลงมาตาม ให้เดินขึ้ันไปบนอิมแพคชั้นสอง หน้าห้องสัมภาษณ์
โอยพระแม่เจ้า แต่ละก้าวที่เดินขึ้นไปนี่รู้เลยว่าตัวเองกำลังสั่น เหงื่อที่มือนี่ไหลพรากยังกะเพิ่งไปล้างมือมา
 
 
 
เดินไปถึงหน้าห้อง ทีมงานบอกว่าสื่อกำลังสัมภาษณ์อยู่ข้างใน เดี๋ยวพอเค้าเสร็จก็เป็นคิวเราแล้ว
 
 
 
 
 
พระแม่ ยืนไม่อยู่ละจ้า ถึงกับนั่งพังพาบตัวสั่นอยู่หน้าห้อง ตรูไม่ไหวละว้อยยยยยยย 
 
 
 
 
 
นั่งรอได้ไม่นาน ทีมงานก็เดินมาบอกว่า "พร้อมแล้วน้ำทิพย์"
 
 
 
 
พี่ หนูไม่พร้อม ;_____;
 
 
 
 
"ทำไมไม่พร้อมอะ"
 
 
 
 
หนูไม่รู้จะทำตัวยังไง
 
 
 
 
 
"เดินเปิดประตูเข้าไป พวกเค้ารอหนูอยู่ข้างใน อยากทำอะไร ทำเลย"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เราไปยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง มันสั่นจนเปิดประตูเองไม่ไหว ต้องให้คนเปิดให้ 
 
 
 
ภาพแรกที่เห็นตอนประตูเปิดออกมา คือห้องเปล่า ขาวๆ โล่งๆ
 
 
 
 
 
 
เหย๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
หลอกกูแล้วววววววววววววววววววววววววว
 
 
 
 
 
 
 
พี่ทีมงานข้างๆกระซิบบอก "ขวาน้ำ ขวาๆ"
 
 
 
 
 
 
พอชะโงกหน้าไปทางขวาเท่านั้นแหละ
 
 
 
 
 
โอ้
มาย
ก้อดดดดดดดดดด
 
 
 
 
 
 
ผู้ชายหกคนยืนเรียงหน้ากระดานปรบมือรับ อยากจะล้มลงไปกองตรงนั้น T________T
 
 
 
 
 
 
 น้ำตาจะไหล นึกอะไรไม่ออกเลยยกมือไหว้หกคนเรียงตัว กูบ้าแล้ววววววววววววววว 
แต่ก็ยังยืนนึ่งอยู่กลางห้องแล้วทำอะไรไม่ถูก  หันหน้าไปเจอพี่คุณเลยเผลอหลุดปากพูดไปว่า
 
"พี่คะ หนูก้าวขาไม่ออก T__T"
 
 
พี่คุณเลยกวักมือเรียกให้ไปยืนตรงกลาง โอ้ยยยย น่ารักกกกก
 
 
 
 
ณ โมเม้นที่ไปยืนตรงกลางแวบแรกนี่มันแบบ โอ้ แสบตามาก หันไปทางขวาเจอพี่คุณยิ้มให้ ปากแดงๆของด้งก็ยิ้ม แทคก็ยิ้ม
หันไปทางซ้ายเจอตาขีดๆของจุนโฮระยะประชิด พี่ซู แล้วก็น้องชาน โอยยยยยยยย ไม่ไหวแล้ววววววว 
 
 
 
 
แล้วทีมงานก็ถามว่า รู้สึกยังไงบ้างตอนนี้ได้มาเจอตัวจริงแล้ว
 
 
 
 
 
มันเหมือนฝันอะ
ใครมันจะไปคิดว่าอยู่ดีๆจะได้มาเจออะไรแบบนี้
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นก็พูดอะไรไม่อออก น้ำตาก็ไหลพรากกกกกกกกกกก
แล้วพี่คุณก็มาจับไหล่ปลอบ อยากจะบอกว่า พี่คุณขา อย่าค่ะ ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งไหล ฮือออออออออออ
เราก็นิ่งไป ร้องไห้ยาวๆ แล้วก็มีใครซักคนพูดขึ้นมาว่า "ยินดีด้วย" แล้วทุกคนก็ปรบมือ
 
คราวนี้น้ำตาแม่มมาแบบนอนสต๊อปฮิตเลย T_____T 
 
 
 
 
สะอื้นอยู่ซักพักทีมงานก็ให้ถ่ายต่อ พี่คุณก็ถามว่า "โทษนะครับ นี่เป็นพี่หรือน้องครับ"
 
 
..เออะ น้องค่ะ
 
 
 
 
 
(ระหว่างนั้นพี่ล่ามอึนบีก็แปลที่คุยกันให้อีกห้าคนฟังไปเรื่อยๆ)
 
 
 
 
 
"อายุเท่าไหร่แล้วครับ"
 
 
 
 
22 ค่ะ (หลุดปากไป จริงๆต้อง 23)
 
 
 
 
แล้วก็ได้ยินเสียงด้งอุทานว่า "ห๊ะ!"
 
 
 
 
ด้ง.. ชั้นหน้าแก่ ชั้นเข้าใจ
ใครจะหน้าเด็กเหมือนแก T_____T
 
 
 
 
 
 
แล้วจุนโฮก็พูดขึ้นมาว่า "โอ้ ชิงกู เฟรนด์ เฟรนด์ เซมเอจ" แล้วก็ยิ้มตาขีด
 
 
 
 
 
โอ้ เฟรนด์ ตรูเป็นเฟรนด์กับจุนโฮแล้ว T_______T
 
 
 
 
หลังจากนั้นก็อย่างที่เห็นในรายการ พี่คุณก็เป็นตัวแทนพูดแสดงความยินดี แล้วก็ขอบคุณที่คอยติดตามผลงานของ 2PM มาตลอด
โมเม้นตอนนี้มันโคตรซึ้งอะ คือปกติ เราเป็นคนขอบคุณเค้าอยู่ตลอด ที่เค้าสร้างความสุขให้เรา ทำให้เราหายเครียด แล้วเปลี่ยนเป็นเค้ามาขอบคุณเราบ้าง มันแบบ.. พูดไม่ออกจริงๆ น้ำตาจะไหลอีกรอบ T_____T
 
 
 
หลังจากนั้นทีมงานก็ให้เซ็นโทรฟี่ เริ่มจากพี่คุณก่อน เราหลุดปากบอกพี่คุณไปว่า
"หนูไม่รู้ว่าจะเซ็นติดมั้ย เมื่อกี๊ตื่นเต้นมาก เหงื่อไหลเต็มโทรฟี่เลย" (ปากหนอปาก T____T)
 
 
 
 
 
เราขอให้พี่คุณเขียนอะไรบางอย่างบนโทรฟี่ให้หน่อย พี่คุณก็โอเคๆ ได้มาเป็นคำนี้ =]
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แล้ว ผช ก็วน แย่งที่กันเซ็นไปเรื่อยๆ จนมาถึงน้องชาน คนสุดท้าย แล้วก็ได้ยินเสียงมาจากข้างหลัง น่าจะเป็นเสียงแทคพูดอะไรเมมเบอร์ๆแปลไม่ออก แล้วพี่อึนบีก็แปลให้ บอกว่า
 
 
 
 
"ชอบสมาชิก 2PM คนไหนมากที่สุดคะ?"
 
 
 
 
 
 
 
โอ้แม่ ถ้าจังหวะจะเป๊ะขนาดนี้
 
 
 
 
 
 
เราก็ชี้เลย
 
 
 
 
 
 
"ชานซองค่ะ"
 
 
 
 
 
 
 
กองเชียร์ข้างตัวก็โห่กัน เฮ้~~~ โอ้ว~~~~~~~~
 
 
 
 
 
 
 
 
น้องชานกำลังจะเซ็นเงยหน้ามาทำตาโตใส่ ตรูก็ตกใจ แล้วอีกห้าคนที่เหลือก็ไม่รู้พูดอะไรกันรัวๆพี่บีแปลไม่ทัน
แล้วพอหันไป พบว่า น้องชานอ้าแขนรออยู่
 
 
 
 
เหย๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
 
 
 
 
เอาวะ เป้าหมายมีไว้ให้พุ่งชน ขอเลยละกัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นเป็นไงคะ เขินสิเว้ยเขิน ทำตัวไม่ถูกไม่กล้ามองหน้าน้อง 
แต่ก็บอกกับน้องไปว่า
 
 
 
 
 
"This is for your birthday"
 
 
 
 
 
กองเชียร์รอบข้างเอาอีก  เฮ้~~~ โอ้ว~~~~~~~~
น้องก็ดูอึ้งๆ งงๆ พี่คุณเลยทวนให้อีกรอบว่า This is for your birthday ซอนมุลๆอะไรซักอย่าง แล้วน้องชานก็ทำท่าจะเอาโทรฟี่ชั้นกลับบ้าน
ลูกขา แค่จะบอกว่าอุทิศให้ มันดูไม่ make sense กับคนเกาหลีอ่อวะ T______T
 
 
แล้วทีมงานก็บอกว่า เนี่ย ทาง 2PM มีของขวัญมาเซอร์ไพรส์ด้วย แล้วก็เหมือนเป็นพี่แทคอีกแหละ บอกว่า ให้ชานซองแนะนำเลยครับว่าเรามีอะไรมาให้ น้องชานก็ดูตกใจแล้วก็แนะนำๆ แล้วทั้งหกคนก็เปิดทางให้เห็น ว่าข้างหลังมีกอง CD DVD Calendar พร้อมลายเซ็นทุกชิ้นเลย
 
 
 
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
 
 
 
นี่มันฟินเสียยิ่งกว่าไปแฟนไซน์สิบงาน T________T
 
 
 
 
แล้วก็เกิดเหตุการณ์มะรุมมะตุ้มรุมแจกซีดี เหมือนโดนแกล้ง ผช แย่งกันเอาซีดีมาถมดิชั้น ซึ่งมือหนึ่งก็กำโทรฟี่จะหลุดมืออยู่แล้วจ้า แต่นางก็ไม่หยุดกัน ก็ถมๆๆ กองๆๆ (เพิ่งมาเห็นในคลิปรายการว่าพี่คุณเป็นคนมาหยิบโทรฟี่จากมือไปช่วยถือให้ ขอบคุณนะคะ ซึ้งใจ T__T)
 
 
แล้วก็เป็นคุณพี่แทคอีกที่พูดออกมาว่า คาเลนดาร์เอาไว้สุดท้ายให้ชานซองมอบ
 
 
 
 
 
พี่แทคคะ ขอบคุณที่ชง ไอเลิฟยู <3
 
 
 
 
 
 
 
พอมอบของกองพะเนินเต็มตัวแล้วก็ถ่ายต่ออีก พี่คุณก็พูดๆอะไรนึดนึง แล้วก็หันมาถามเราว่า
"ทำไมถึงรู้เรื่องราวของ 2PM มากมายขนาดนี้หรอครับ?"
 
 
 
 
คือ หนูทำ website มาสองสามปีแล้วค่ะ ชื่อเว็บ 2pmalways.com
 
 
 
 
 
ทุกคนนิ่งไปแป๊บนึง เราก็เลยถามกลับว่า
 
 
 
 
 
แล้วพี่คุณเคยเข้าเว็บหนูมั้ยคะ?
 
 
 
 
 
 
 
 
"เข้าสิครับ แม่เม้าท์ให้ฟังบ่อยเลย ได้เข้าไปดูด้วย"
 
 
 
 
 
 
 
โอ้
มาย 
ก้อดดดดดดดดดดดดดดดดด
 
 
 
 
 
 
*BGM เป็นเพลงฮาเลลูย่าพร้อมภาพคุณน้ำทิพย์กำลังลอยขึ้นสวรรค์ด้วยความฟินเหลือล้นเป็นแรงผลัก*
 
 
 
 
 
 
 
โอยยยยย เฝ้าลุ้นมาตลอดว่าศิลปินจะเคยเข้าเว็บเรามั้ย ได้ยินจากปากแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย
โอยอยากจะขอพักครึ่งรายการแล้ววิ่งออกไปโทรบอกทีมเว็บทุกคน อยากให้ได้ยินด้วยกันมาก T_____T
 
 
 
 
 
หลังจากหายฟิน สติลอยกลับมาร่าง ทีมงานก็ขอให้ยืนเรียงกันทั้งเจ็ดคน ให้ทำท่าแฟนพันธุ์แท้ให้กล้อง 
คราวนี้ ปัญหาเกิดละ ศิลปินดิชั้นมีปัญหากับการออกเสียงจ้า 
 
ฝั่งพี่คุณ ด้ง แทค ไม่ยากละ พี่คุณช่วยสอนไปแล้ว
พอหันมาอีกฝั่ง จุนโฮ ซู ชาน กำลัง แฟนพ่านแท๊ แฟนพ้านแถ แฟนฟันแท้ กันอยู่ แล้วทุกคนก็หันมาเหมือนขอความช่วยเหลือ
เราเลยค่อยๆพูดช้าๆ "แฟน พันธุ์ แท้"
 
 
 
 
 
แล้วนึกภาพตาม สามคนหันมามองหน้าแล้วพูดพร้อมว่า "แฟน พันธุ์ แท้"
 
 
 
 
 
 
โอ้
มาย
ก้อดดดดดดดดดด

 
 
 
กูจะเหาะ T_______T
 
 
 
 
 
 
แล้วปัญหาก็เกิดอีกตอนจะเริ่มถ่าย  เมื่อพี่คุณถามทีมงานขึ้นมาว่า "พี่ครับ มือต้องยกข้างไหนครับ"
 
 
 
ทีมงาน : ข้างขวาเหมือนโทรฟี่ครับ
 
 
พี่คุณนิ่งไปแป๊บนึงแล้วหันมาบอกว่า "โทษนะครับขอพี่ดูโทรฟี่หน่อย" แล้วแกก็ยกมือตามโทรฟี่
 
 
 
 
พี่คุณ : พี่นี่โทรฟี่มันยกมือซ้ายอะ
 
 
 
 
 
เราถึงกับกลั้นขำไม่ได้ พี่คุณคะ พี่คุณจริงจังมากจริงๆ อร๊ายยยยยย น่ารักอยากขอหยิกที่แก้มสักสามที
 
 
 
ทีมงาน : งั้นมือไหนก็ได้ครับ - -
 
 
 
 
แล้วเราก็ได้ภาพนี้มา พร้อมกับนิชคุณที่ยกมือซ้ายเหมือนโทรฟี่ แฮ่~
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นทีมงานก็ขอถ่ายฉากเปิดรายการ ที่ให้แต่ละคนพูดว่าแฟนพันธุ์แท้ โดยเริ่มถ่ายจากจุนซูมั้ง แล้วเหมือนจุนโฮไม่เก็ท เดินไปจะถ่ายด้วย พี่คุณเลยเดินไปลาก(?) จุนโฮออกมา น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก โอยคุณนูนอน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
 
(ไม่รู้เค้าเรียกลากรึเปล่า คือพี่คุณกอดน้องโฮแล้วกระดึ๊บๆๆออกจากฉาก แล้วน้องโฮก็ขำอายตัวเอง ๕๕๕๕)
 
 
 
 
 
 
ระหว่างนั้นเราก็ไม่มีถ่ายอะไรแล้ว เลยยืนดูเค้าเงียบๆ
พอดีพี่แทคยืนว่างๆอยู่ เลยหันไปคุย บอกพี่แกว่า "ชั้นเห็นเธอขึ้นปก Men's Health ละนะ" (อย่าถามว่าพูดเป็นภาษาอังกฤษยังไง แกรมม่าวิบัติมาก)
 
 
 
พี่แทคก็แบบ ห๊ะ เห๊อะ ว้อท น้อทติ้ง แล้วก็ทำท่ายกไม้ยกมือแบบพี่แทค เลยย้ำไปอีกทีว่า ชั้น เห็น Men's Health แล้ว จ้ะ
 
 
 
 
หลังจากนั้นฮีก็โวยวายกับทีมงานจ้าว่าหนังสืออกแล้วทำไมเธอไม่เห็น
พี่แทคคะ สายข่าวแฟนไวยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกค่ะ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕
 
 
 
 
 
 
เค้าก็ค่อยๆสลับถ่ายกันไปทีละคน เราก็ยืนรอไป แล้วเพิ่งหันมาเห็นว่า น้องชานยืนอยู่ข้างๆ 
 
 
 
 
โอ้
พระ
แม่
เจ้าาาาาา
 
 
 
 
คือเขินมากเห้ยยยยยยยยยยยยย ไม่รู้จะคุยกะไรกับน้อง ระบบประมวลภาษารวนมาก แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตรูแอบเอาจดหมายเข้ามานี่หว่า เลยล้วงหาจดหมาย แล้วก็สะกิดๆน้องแล้วยื่นให้
 
 
 
บอกน้องไปว่า "read later ;____;" 
 
 
 
 
 
 
 
สงสัยอิน้องได้ยินเป็น read letter เลยเปิดอ่านตรงนั้นเลย
 
 
 
 
 
 
โอ้
กู
ไม่ไหวร้าววววววววววววววววววววววว
 
 
 
 
 
อยากจะมุดตัวลงไปใต้พื้นปูน เขินนะเฮ้ยยยยยยยยยยยย อย่าทำอย่างนี้ไม่ว่ากับใครเข้าใจไหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
 
 
 
 
 
 
 
 
 
น้องเปิดจดหมายมา แล้วก็อุทานว่า "โอ๊ะ โคเรี่ยน"
 
 
 
 
 
แล้วก็ค่อยๆอ่าน อ่านไปยิ้มไป ตั้งแต่ต้นจนจบ
 
 
 
 
 
 
ยืนมองหน้าน้องตอนอ่านไปด้วยความรู้สึกหลากหลายมาก
 
 
 
 
 
 
 
 
ความรู้สึกที่ไม่เคยได้บอกได้ส่งถึงคนรับแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
โมเม้นท์นี้แบบ เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมอะ T______T
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
(มิบวาดให้ หน้าใช่มาก)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
น้องอ่านจบ ก็เก็บใส่กระเป๋ากางเกงไว้ แล้วทีมงานก็บอกขอบคุณ ถ่ายเสร็จแล้วจะแยกย้าย
พี่โบว์ก็เดินมาสะกิดแล้วบอกว่า "น้ำ น้ำลืมขอกอดปะ"
 
 
หือ ลืม ลืมอะไร ไม่ได้ขอ
 
 
 
 
 
 
แต่ปากมันไปเองแล้ว 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พี่คุณคะ ขอกอดได้มั้ยคะ"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แล้วพี่คุณก็เดินอ้าแขนเข้ามาหา กอดแน่นมากกกกกกกกกกกกกกก T______T
พี่คุณตบหลังหน่อยๆเหมือนปลอบใจ มันแบบ อุ่นมาก อุ่นใจมาก มีความสุขมากอะ
 
 
 
 
แล้วพอหันไป นึกว่าที่เหลืออีกห้าคนเค้าจะออกไปกันแล้ว แต่เค้ายังรออยู่ เลยได้กอดเรียงกันทีละคน น้องชาน จุนโฮ จุนซู ด้ง แทค
 
 
 
 
พี่แทคน่ารักมาก เป็นคนสุดท้ายแล้วกอดแน่นมาก พี่แทคตบหลังๆ แล้วกระซิบว่า "อันยอง~~~~~"
เราก็เลยตบหลังๆ แล้วตอบกลับไปว่า "อันยอง~"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
นึกถึงคำพูดในโฆษณาท่องเที่ยวเกาหลีที่บอกว่า คำว่า 'อันยอง' ใช้ได้หลายความหมาย
ทั้งเป็นการทักทาย และเป็นการบอกลา
 
 
 
 
 
 
 
อันยอง
 
 
 
 
 
 
 
แล้วเจอกันอีกนะ :)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เกือบครึ่งชั่วโมงที่เหมือนกันฝัน เราเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกหลายหลายมาก
เดินออกมาเจอกับพี่ยุ้ย ที่รอแฟนมีตติ้งต่อ พี่ยุ้ยถามว่า "น้ำ เป็นไงบ้าง"
 
 
 
 
 
เท่านั้นแหละ ก้อนสะอื้นที่กลั้นไว้ครึ่งชั่วโมงแตกฮือ
 
 
 
 
 
 
เรายืนร้องไห้แบบไม่อายใคร สะอื้นงอแงเป็นเด็ก ร้องแบบหยุดไม่ได้
มันมีความสุขจนไม่รู้จะระบายออกมาด้วยวิธีไหนดี
 
 
 
 
 
 
 
ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราตัดสินใจเข้ามาแข่งรายการนี้
ขอบคุณความทะเยอทะยานที่ทำให้เราไม่ยอมแพ้ไปก่อน
ขอบคุณช่วงเวลาเลวร้ายที่ผ่านมา ขอบคุณความมั่นคงของตัวเอง ที่ทำให้เราไม่ยอมปล่อยมือจาก 2PM 
 
 
 
 
 
อย่างที่เราพูด เราไม่เคยเสียดายช่วงเวลาสองสามปีที่เราคอยเฝ้าทำอะไรให้เค้ามาตลอด
มันอาจจะเหนื่อย จะท้อ แต่เรามีความสุขที่ได้ทำ เราไม่เคยเสียใจ เรามีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของเค้าทุกวัน
 
 
 
 
 
 
ขอบคุณที่เกิดมาให้เราได้รัก
 
 
 
 
 
 
..... ขอบคุณนะ 2PM 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
It's 2PM always... It's 2PM all the way !
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สุดท้ายนี้ ขอบคุณภาพประกอบหลายๆภาพจากพี่แว่น พี่ออฟ มิบ
 
 
ตอนแรกแค่ตั้งใจไว้ว่า จะเขียนบล็อกเรื่องที่ไปแข่งไว้อ่านตอนแก่
แต่ไม่คิดว่าจะมีเข้ามาอ่านเยอะขนาดนี้ เพราะปกติบล็อกเราก็ร้าง ไม่ได้มีคนเข้ามาอ่านมากมายอะไร
ออกตัวไว้ก่อนเลยว่า เราไม่ใช่นักเขียน เราไม่ชอบประดิษฐ์ประดอยคำให้สวย 
ที่เขียนมาเพราะอยากเก็บไว้เป็นไดอารี่ เอาไว้อ่านตอนที่คิดถึง มันก็เลยเป็นภาษาที่เราเอาไว้พูดกับตัวเอง
 
 
 
 
 
แต่ยังไงก็ตาม ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ :)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปล. ดูรายการย้อนหลังกัน :D
 
 
 
 
 
 
 
maneemonday