[คำเตือน] บล็อกนี้เต็มไปด้วยคำสบถ คำอุทาน และภาษาหยาบคาย อาจไปกระทบจิตใจมนุษย์โลกสวยบ้าง โปรดอย่าอ่อนไหว ถ้าทนไม่ไหว อย่าอ่าน
 
 
 
 

 
 
 
 
 
ความเดิมตอนที่ร้าววววววววว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


หนึ่งวันก่อนแข่ง ตัดสินใจสารภาพบาปกับหัวหน้า






พี่คะ พรุ่งนี้หนูลานะคะ

 
 
 
"ไปไหนอะ"

 
 
 
 
 
...ไป ...เอิ่ม ...ไปแข่งแฟนพันธุ์แท้


 
 
 
 
 
 
 
 
ทั้งห้องพักประสานเสียงกันดัง "ห๊ะ!!!"



หลังจากนั้นคำถามรุมมาก แฟนอะไร แฟนใคร แฟนที่ไหน แฟนเมื่อไหร่ ไปแข่งเมื่อไหร่ทำไมไม่บอก ฯลฯ 


 
 
 
 
ก็ตรูเพิ่งรู้ว่าตรูจะได้แข่งแล้วนี่ก็ทำงานวันแรกของวีคแล้วตรูเลยเพิ่งบอกเนี่ยยยยยย T___T



 
 
 
 
 
ใจจริงไม่อยากบอกใครเลย เพื่อนสนิทก็ไม่ได้บอก ชวนแค่ไม่กี่คน ไม่อยากให้วุ่นวายต้องไปดูกันเพราะแข่งวันทำงานด้วย เพื่อนก็ทำงานกันหมดแล้ว
 
อีกเหตุผลนึงคือ กลัวคนมาเชียร์เยอะแล้วกูตกรอบ กูอาย TTATT



 
 
 
คืนสุดท้ายก่อนแข่ง ไม่อ่าน ไม่ติว ไม่อะไรละ ยิ่งอ่าน ยิ่งจำมากยิ่งสับสน ก่อนหน้านี้ก็อ่านจนอ้วก พยายามจำจนร้องไห้ไปหลายรอบ
เพราะเป็นคนความจำสั้น ยิ่งพยายามยิ่งจำไม่ได้ โคตรเครียด
ตัดสินใจไปลองใช้สัญญาตญาณและบุญเก่าดู ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็กลับบ้านนอน กดดันมากมันบั่นทอนเกินไป นอนเยอะๆดีกว่าจะได้หน้าเด้ง (จริงๆเด้งไม่ทันละหน้าหลุมมาก)
 
 
 
 
 

ถ้าช่วงนั้นใครอ่านทวีตเราจะพบว่า เราชอบทวีตคำว่า "พลัง!!!" วันละสามร้อยยี่สิบเจ็ดรอบครึ่งอันนี้เป็นคาถาประจำตัวที่ได้มาจากแม่หมอโบโบ้ (@onlybobo) โบ้บอกว่า ถ้าเรามีพลังบวก คิดดี ทำดี สิ่งดีๆก็จะตามมา


 
 
 
 
คืนนั้นคุยกับโบ้ว่า "โบ้ ชั้นอยากชนะว่ะ.."
 
โบ้ตอบกลับมาว่า "ไม่ เธอชนะแล้ว"


 
 
 
โบ้บอกไว้ว่า ถ้าตั้งใจอยากได้อะไร ให้คิดก่อนเสมอว่า เราได้มันมาแล้ว แล้ว passion มันจะดึงดูดเข้ามาหาเราเอง
ทั้งนี้ ไม่ใช่ว่าดึงดูดอย่างเดียวแล้วไม่พยายาม เราต้องพยายาม ต้องตั้งใจ แล้วบอกกับตัวเองว่า ฉันทำเต็มที่แล้ว ฉันชนะ ไม่ว่าชนะในรูปแบบไหนก็ตาม

 
 
 
 
 
 
 
ถึงไม่ชนะในแง่ของรางวัล แต่ฉันชนะความกลัวของฉันได้แล้ว


 
 
 
 
 
 
จัดกระเป๋าเตรียมของ เสื้อผ้าจะใส่ไปแข่งก็ไม่มี เหลือชีฟองขาวเน่าๆยานๆที่ซื้อตั้งแต่สมัยทำงานแรกๆตัวนึงกับกางเกงยีนส์ก็ขยุ้มๆลงกระเป๋าไป รองเท้าก็มีที่ไม่ใช่ผ้าใบอยู่คู่เดียวก็ยัดๆๆไป 
แต่มีลางสังหรณ์ว่าจะเป็นวันนั้นของเดือน เลยหยิบกางเกงไปเผื่ออีกตัวนึงกันฉุกเฉิน



 
 
 
 
 
แล้วแม่มดันได้ใช้จริงด้วยเว้ยเฮ้ย!



 
 
 

เช้าวันแข่ง เหาะไปถึงเวิร์คพ้อยท์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เพื่อไปเล่นของ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
เปล่าหรอก กะเวลาเว่อร์เกิน บวกกับแทกซี่ตีนผีมาก เหาะจากพาต้าไปรังสิตใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ดีแค่ไหนตรูไม่ได้ตายก่อนแข่ง
นางเลยเดินไปไหวพระพิฆเนศเอาฤกษ์เอาชั้ย หนูไม่ขออะไรมากนะท่านคะ ขอที่หนึ่งก็พอ อัยยะ
 
 
(แล้วมึงบอกว่าไม่หวังงงงงง )


 
 
 
 
แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น




 
 
 
 
 
 
กางเกงที่เตรียมไปแม่ง เป้าแตก!!!!

 
 
 
 
 
 
 
เหย๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
 
 
 
 
 
แล้วแม่มเป็นผ้ายืดด้วยไง พอแตกทีแม่มลามยาวไปถึงตูดเลย ดีนะที่สวรรค์ดลใจให้ถือกางเกงไปสองตัว T____T (แต่ตัวสำรองโคตรเน่าอะ ใส่มาตั้งแต่ปี 1 T^T)



 
 
 
 
โดนลากไปแต่งหน้าตั้งแต่แปดโมงเช้า ช่างแต่งหน้าเห็นเดินเข้าไปแล้วถามว่า "แฟนอะไรล่ะลูก บอดี้สแลม?"


 
 
 
 

ยังไม่จบ อยากจะถอดเสื้อปีนเสาสูงอีกซักรอบ TTATT

 
 
 
 



ตอนแต่งหน้า พี่ช่างเห็นหน้าถึงกับกุมขมับแล้วบอกว่า "ทำไมหนูปล่อยให้หน้าเยินขนาดนี้ได้ล่ะลูก"
พี่พูดแบบนี้เหมือนตีเข้าที่ก้านคอ หนูไม่ได้ปล่อย มันมาเองงงงงง ฮืออออออออออออออออออออออ


ระหว่างนั้นทีมงานก็เดินเข้ามาเล่น มาคุยด้วยเรื่อยๆ มาถามว่าวันนี้มีใครมาเชียร์มั้ย พ่อแม่มาเชียร์รึเปล่า ญาติมาหรือเปล่า พี่จะได้จัดที่นั่งกลางๆให้
 
 
 
เอิบ.. พี่คะ หนูไม่ได้บอกใครเลยค่ะว่าหนูจะมา อย่าเอ็ดไป หนูอาย ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕


ทีมงานให้เก็บตัวอยู่ในห้องแต่งตัวจนกว่าจะบ่ายโมง อย่าเพิ่งออกไปไหน ผู้เข้าแข็งขันยิ่งรอนานยิ่งฟุ้งซ่าน เลยเปิดเพลงเต้น ไล่มาตั้งแต่ซิงเกิ้ลแรกยันญี่ปุ่นเลยจ้า ไม่มีเกรงใจทีมงานจ้า ฮ่า
 
 
 
เต้นไป กินขนมแก้เครียดไป จนสไตลิสเดินเข้ามา ติดไวร์เลส ติดป้ายชื่อ แล้วแบบเสื้อตรูเป็นผ้าชีฟองทะลุเป็นรู TTATT
 
 
 
 
 
 
 
ตอนนั้นแบบไม่ไหวละจ้า เอาละเว้ยยย เอาละ สั่นละจ้าสั่นแล้ววววว

 
 


เกือบบ่าย ทีมงานให้ลงไปรันทรู เทสไวร์เลส ซ้อมคิว และอื่นๆต่างๆนานา 
อะหือ แม่คุณเอ๊ย แค่เห็นเวทีกับสแตนด์คนดูที่อยู่ข้างหลังก็จะตายละจ้า ขาสั่น คอสั่น พาร์คินสันรับประทานเฉียบพลัน แค่นับหนึ่งสองสามเทสไวร์เลสเสียงตรูยังสั่นเลยอย่ามาเป็นลมตอนนี้นะเอ็ง T____T

 
 
ทีมงานก็อธิบายกติกาอีกรอบ ให้ทดสอบปุ่มกดไฟ ปุ่มกดนี่เป็นระบบแย่งกด ถ้าใครกดได้ก่อนที่เหลือจะกดไม่ติดเลย
 
 
 
 
 
แล้วก็เกิดเรื่อง ดิชั้นไปทำ ปุ่มกดไฟหัก ย้ำ ปุ่มกดไฟหัก หลุดออกมาจากกระดานเลย


 
 
 
 
 

ตรูบอกแล้วว่าตรูไม่ถูกกับการกดไฟ แล้วดูสิ ลางดีแท้ T_____T




ทีมงานให้ลองแนะนำตัวว่าชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร ชอบทูพีเอ็มเพราะอะไร อินี่ตอบเหมือนแนะนำตัวหน้าชั้นเรียน
แล้วทีมงานก็แกล้งถาม ว่าเต้นเพลงของ 2PM ได้มั้ย เราก็ด้วยความชิลล์ มันนอกรอบจะทำอะไรก็ได้ เลยเดินออกไปกลางเวทีแล้วเต้น เอิ๊ก


 
 
 
หลังจากนั้นทีมงานก็ให้กลับไปเก็บตัว ระหว่างนั้นก็ค่อยๆให้ผู้ชมทยอยเข้ามานั่งในสตู

 
 


ชั่วโมงสุดท้ายก่อนจะแข่งจริง เราพยายามใจให้สบาย ทิ้งข้อมูล ทิ้งความเครียดอะไรให้หมด แล้วก็เริ่มจ้วงอาหารในห้องพักกินรัวๆๆๆ เพราะหลังจากนี้คงไม่มีอารมณ์กินแล้ว
 
 
 
 
บ่ายโมงกว่าๆ ทีมงานมาตามตัวลงไปสแตนด์บาย เตรียมแข่งจริงละ อินี่ก็ขาสั่นแบบไม่ไหวละ


 
โมเม้นที่เดินไปถึงหน้าประตูสตูดิโอ ก่อนจะก้าวเข้าไปมันแบบ บอกไม่ถูก
เหมือนเรากำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดอะไรในตัวอยู่ ทั้งความกลัว ความเครียด อะไรหลายๆอย่าง
 
 
 
 
ก่อนก้าวเข้าไป สิ่งที่พูดกับตัวเองเป็นคำสุดท้ายคือ





 
 
 

"น้องชาน นี่ของขวัญวันเกิดหนู รักหนูนะ"







 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


เรื่องราวต่อจากนี้รอดูในรายการคืนนี้เด้อ :)










Comment

Comment:

Tweet

cool

#69 By sthepakul on 2016-04-06 03:58

โห พี่จั๊งค๊าาาาาาาา

ฮามากกับแฟนพันธุ์แท้บอดี้ ฮ่าาาาาาาาาาา โคตรต่อกย้ำ

...วันนั้นจำได้ว่าไม่รู้เลยนะว่าจะมีฟพท.ทูพีเอ็ม อะนั่งเล่นทวิตแล้วแบบทามไลน์แล่นเร็วมากกับเรื่องนี้เลยไปดู ได้ดูแต่ตอนสุดท้าย กรี๊ดลั่นหออะพี่(อยู่หอในมหา'ลัย)

ฟินมากกกกกกกก ยิ่งพี่เล่าหนูยิ่งสั่นตามอะ

#68 By Leejoy on 2012-03-15 02:59

อ่านสนุกมากเลยค่ะ big smile

#67 By 0.00....0 (223.206.99.206) on 2012-03-08 16:26

ค้างสุดๆ

โอ้มายก๊ิอด

#66 By IIwuDaFFK on 2012-03-02 14:18

พี่ช่างแต่งหน้าแรงอ่ะ

..ตื่นเต้นจังเลยค่ะ เราชอบดูแฟนพันธุ์แท้มากกกค่ะ ดูทุกเทปอ่าเมื่อก่อน แล้วมี2PMอีกเป็นพลังเสริมความอยากดูให้อยากดูมากกว่าแฟนพันธุ์แท้กรุงศรีอยุธยาขวัญใจเราอีกค่ะ ฮ่าๆๆ

#65 By PingPing (125.24.121.195) on 2012-02-29 16:25