เธอจ๊ะ เธอจ๋า..
สุขสันต์วันเกิดนะ
พ่อคนน่ารักคนเดิมของฉัน..
ฉันจำวันเกิดเธอได้ขึ้นใจ
เพราะเธอเคยบอกฉันว่า วันเกิดของเธอ คือ Seven-Eleven
ฉันเลยจำได้ดี ไม่เคยลืม
หกปีแล้ว ที่เรารู้จักกัน
หกปีที่ฉันแอบชอบเธอ
.. ข้างเดียว
ฉันรวบรวมความกล้าอยู่นาน
กว่าจะทำใจ โทรหาเธอได้
ฉันตื่นเต้น หัวใจเต้นแรง
กลั้นใจนิ่งเมื่อได้ยินเสียง ตู๊ด.. ตู๊ด..
ฉันดีใจ ที่เธอยังไม่เปลี่ยนเบอร์
ฉันดีใจ ที่ได้ยินเสียงของเธอ
เสียงที่ฉันไม่ได้ยินมาหนึ่งปี
ตั้งแต่วันเกิดของเธอในปีที่แล้ว
คำอวยพรที่คิดไว้ในหัว มันหายไปหมด
พูดออกไปแค่ "ขอให้มีความสุขมากๆนะ"
เธอบอกฉันว่า "ขอบคุณ"
"คือ เรากำลังกินข้าวอยู่"
แปลว่า ฉันต้องวางสาย
อีกแล้วสินะ..
เธอทำให้ฉันหัวใจพองโตได้
และทำให้หัวใจที่พองนั้น ฟีบลงได้เหมือนโดนปล่อยลม
ภายในเวลาไม่ถึงนาที..
ผิดเองสินะ..
ปีที่แล้ว ก็แบบนี้..
ทั้งที่อยากจะคุยให้นาน สมกับที่คิดถึงมาทั้งปี..
หกปีแล้ว ก็ยังทำใจไม่ได้สักที
เจ็บมาตลอด เมื่อไหร่จะจำ
เมื่อไหร่จะจำ และยอมรับมันได้สักทีนะ..
สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ คนน่ารักคนเดิมของฉัน
ขอให้เธอมีความสุข.. มากๆ
มาก ให้เท่ากับความคิดถึง ที่ฉันมีต่อเธอ..
ปีหน้าค่อยว่ากันใหม่เนอะ..